در برخی از موارد، حوادث اتفاقی می تواند منجر به مرگ گردد، بدون اینکه خودکشی یا قتل عمد در میان باشد. این گزارش درباره یکی از موارد حلق آویزی اتفاقی، که منجر به مرگ فرد شده، بحث می کند. حضور به موقع پزشک قانونی و مامورین انتظامی و مقام قضائی، باعث روشن شدن نحوه حدوث مرگ شد و از تشویش افکار عمومی و تصور جامعه در مورد وقوع بزه و قتل عمد جلوگیری نمود.

زمینه و هدف: خودکشی کلمه ای است که هر روز بیشتر از دیروز می شنویم، گویا تنها آنانی که دست به این عمل می زنند جرات رویارویی با آن را دارند. خودکشی از شروع تاریخ مکتوب روی داده و نگرش ها نسبت به آن بسته به زمان، فرهنگ و همچنین انگیزه ها متغیر بوده است. افزایش روز افزون میزان خودکشی ما را بر آن داشت تا به طور خلاصه به تعریفی از خودکشی و علل و عوامل آن بپردازیم.روش بررسی: در این مطالعه 247 مورد جسدی که در شش ماهه اول 1383 مشکوک به خودکشی بودند از سایر موارد جدا شده، طی تماس با اولیای متوفی، 260 مورد خودکشی منجر به فوت تایید و تفکیک شد. بعد از اثبات خودکشی به عنوان علت مرگ، پرسشنامه های مربوط تکمیل گردید. سرانجام داده های این مطالعه توسط نرم افزارهای SPSS و Excel مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.یافته ها: از بین 260 مورد خودکشی منجر به فوت، 180 مورد مذکر و 80 مورد مونث بودند. شایع ترین سن اقدام به خودکشی در دهه سوم عمر و شایع ترین علت خودکشی در مواردی که علت آن از طرف اولیای متوفی اعلام گردید، اختلالات روحی )در راس آن افسردگی( بود؛ در مراتب بعدی اختلافات خانوادگی و مشکلات اقتصادی قرار داشتند. شایع ترین روش خودکشی نیز حلق آویزی بوده است.نتیجه گیری: با توجه به یافته های این تحقیق و یافته های پژوهش های اجتماعی در زمینه خودکشی در کشور ما، این نکته مشخص می شود که در شکل گیری خودکشی، عوامل بسیاری از قبیل سن، جنس، وضعیت تاهل، سطح درآمد، سطح سواد و موارد نظایر آن تاثیر گذار است. برای کاهش میزان خودکشی باید به تربیت و پرورش اجتماعی افراد بها داده و خانواده ها و مربیان باید به طور دقیق و محبت آمیز رفتار کودکان و نوجوانان را تحت نظر بگیرند. مراکز مشاوره باید توسعه یابند و در نهایت مسوولین امور اجتماعی باید در جهت نیازهای اجتماعی افراد هدایت گردند.

مقدمه: هیپرتروفی لوزه های حلقی (آدنوئید) و عوارض ناشی از آن، از بیماری های شایع اطفال می باشد. این مطالعه با هدف تعیین میکروارگانیسم های فعال در بافت آدنوئید، مقایسه مشابهت کشت باکتریولوژیک پرنازال و فارنژیال با کشت آدنوئید و مقایسه مقاومت میکروبی میکروارگانیسم های فعال در بافت آدنوئید در دو گروه بیماران عاضه دار (مبتلا به سینوزیت یا اوتیت میانی همراه با افوزیون) و بدون عارضه دچار هیپرتروفی آدنوئید انجام گرفت.روش کار: در این مطالعه توصیفی، تعداد 50 بیمار مبتلا به هیپرتروفی آدنوئید که به علت انسداد تنفسی کاندید عمل جراحی آدنوئیدکتومی بوده و در 4 هفته قبل از عمل آنتی بیوتیک استفاده نکرده بودند، در دو گروه 25 نفری تحت بررسی قرار گرفتند: گروه I: بدون عارضه و گروه II: عارضه دار. از مخاط بینی، حلق و قسمت مرکزی بافت آدنوئید هر بیمار، یک نمونه کشت و یک اسمیر تهیه شد و تحت بررسی باکتریولوژیک قرار گرفت. تجزیه و تحلیل آماری نتایج با استفاده از نرم افزار Epi-info 2000 انجام پذیرفت.نتایج: در مجموع در مدت 26 ماه، 50 بیمار مبتلا به هیپرتروفی آدنوئید تحت بررسی قرار گرفتند. در هر گروه از بیماران مورد مطالعه، ارگانیسم های شایع به ترتیب شیوع، هموفیلوس آنفلوانزا، استرپتوکوک بتا همولیتیک، استرپتوکوک پنومونیه و استافیلوکوک آرئوس بودند که از این وجه در دو گروه تفاوت معنی داری مشاهده نشد. در مقایسه تشابه کشت باکتریولوژیک آدنوئید با مخاط بینی و حلق، به طور کلی کشت مخاط بینی تشابه بیشتری با کشت از بافت آدنوئید داشت (P<0.01). همچنین در مورد حساسیت آنتی باکتریال، %70.1 از میکروارگانیسم های فعال در گروه عارضه دار نسبت به آنتی بیوتیک های معمولی (بدون اثرات ضد بتالاکتاماز) مقاوم بوده و تنها در برابر آنتی بیوتیک های خاص حساسیت نشان دادند که در مقایسه با گروه بدون عارضه (%21.2) از لحاظ آماری اختلاف معنی دار مشاهده شد (P<0.01).نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده، پیشنهاد می شود در بیماران عارضه دار، از آنتی بیوتیک های قوی تر با اثرات آنتی بتالاکتاماز، اما در درمان بیماران بدون عارضه از آنتی بیوتیک های معمولی جهت کنترل عفونت و جلوگیری از مقاومت میکروبی استفاده شود. همچنین این مطالعه نشان داد که کشت پرنازال برای دستیابی به میکروارگانیسم های فعال از ارزش بالایی برخوردار است.

سابقه و هدف: از اجزای مهم تشخیص و طرح درمان در ارتودنسی، بررسی عملکرد تنفسی بیمار است. عملکرد تنفسی تحت تاثیر ابعاد فضاهای هوایی می باشد. در مطالعه حاضر، این ابعاد در بین بیماران با الگوهای متفاوت اسکلتال مقایسه شد. مواد و روش ها: این مطالعه ی مقطعی توصیفی-تحلیلی با بررسی سفالوگرام بیماران مراجعه کننده به کلینیک ارتودنسی دانشکده دندانپزشکی ساری در سال 95-96 انجام شد. تعداد 144 سفالوگرام پس از ترسیم، بر اساس زاویه ANB برای سه گروه 48 تایی اکلوژن کلاس 1، 2 و 3 در نظر گرفته شدند. ابعاد عمقی فضاهای نازوفارنژیال، اروفارنژیال و هایپوفارنژیال اندازه گیری و مقایسه شدند. داده ها با نرم افزار آماری SPSS نسخه 24 آنالیز شدند. یافته ها: بیشترین میانگین ابعاد فضاهای نازوفارنژیال، اروفارنژیال و هایپوفارنژیال به ترتیب مربوط به کلاس 1 (25/21 میلی متر)، 3 (49/10 میلی متر) و سه (89/15 میلی متر) بود. تفاوت معنی داری از نظر ابعاد فضای نازوفارنژیال بین کلاس 1 و 2 مشاهده نشد (108/0= P). در مقایسه های بین کلاس 1 و 3 و همچنین کلاس 2 و 3، این گروه ها در میانگین ابعاد هر سه فضای اشاره شده، تفاوت معنی داری داشتند (05/0< P). استنتاج: اندازه راه هوایی بین انواع کلاس های مال اکلوژن ساجیتال متفاوت به نظر می رسد. ابعاد نواحی اروفارنکس و هایپوفارنکس با افزایش زاویه ANB، کاهش می یابد؛ ولی در ناحیه نازوفارنکس، اندازه راه هوایی با تغییر زاویه ANB تناسب نداشته و در افراد با اکلوژن کلاس یک بیش تر است.

هدف: در تالاسمی ماژور، خونسازی خارج از مغز استخوان باعث بدشکلی های استخوانی در سر و گردن مانند به هم جفت شدن شدید دندانها، تاخیر در تشکیل سینوسهای پارانازال و اختلالات شبیه آن می گردد. همچنین تعداد قابل توجهی مشکلات سیستمیک وجود دارد که ممکن است در ناحیه سر و گردن تاثیر بگذارد. هدف از این مطالعه تعیین تظاهرات گوش و حلق و بینی در بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور بود.روش مطالعه: در یک مطالعه مقطعی 190 بیمار به تالاسمی ماژور با شرح حال و معاینه از لحاظ وجود علایمی مانند خرخر کردن در خواب، اپیستاکسی، انسداد بینی، سینوزیت، درد مفصل تمپورومندیبولار و در رفتگی آن، وزوز گوش، و کاهش شنوایی مورد بررسی قرار گرفتند. مطالعات رادیولوژیک جمجمه و سینوسهای پارانازال و تستهای رادیولوژیک انجام شد. یافته ها براساس گروه سنی مختلف با استفاده از آزمون مجذور کای مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: برخی تظاهرات گوش و حلق و بینی در این بیماران بالا بود. اختلاف درد تمپورومندیبولار و اپیستاکسی در سنین مختلف از لحاظ آماری معنی دار بود.نتیجه گیری: تالاسمی ماژور برخی علایم بیماری گوش و حلق و بینی را افزایش می دهد. با تشخیص و درمان زود هنگام بسیاری از آنها قابل پیشگیری است.

فضای حلق همواره یکی از مباحث مورد توجه برای ارتودنتیست ها، و نقش اتیولوژیک آن در بروز مشکلات تنفسی و ناهنجاریهای سر و صورت موضوع تحقیقاتی محققین بیشماری بوده است.به دلیل ارتباط نزدیک ساختمانی و فانکشن فضای اوروفارنکس، با ساختمانهای سر و صورت و نقش ویژه آن در اعمال تنفسی، گوارشی و احتمالا در ثبات نتایج درمان ارتودنسی انگیزه این پژوهش را فراهم نمود.در این تحقیق تحلیلی آینده نگر به منظور یافتن اختلاف اندازه فضای اوروفارنکس درمال اکلوژن های Class I و Class II ( به دلیل رتروژن مندیبل)، 80 مورد Class I (40 مورد 9-13 و 40 مورد 18-30 سال) و 60 مورد II Class (30 مورد 9-13 و 30 مورد 18-30 سال) با تعداد مساوی از دو جنس از تعداد زیادی بیماران مراجعه کننده به بخش ارتودنسی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در طی سالهای 1374-76 انتخاب گردیدند.افراد مورد بررسی فاقد هرگونه مشکلات تنفسی، عادات پارافانکشنال، مشکلات TMJ، شنوایی، تعادلی، بینایی، بویایی، تورم لوزه ها و ادنوئید، سابقه درمان های ارتودنسی یا جراحی های سر و صورت، دارای صورتی متقارن با جهت رشدی نرمال بوده اند.پس از تهیه لترال سفالوگرام به روش NHP از کلیه نمونه ها، اندازه گیری و به تفکیک سن، جنس و نوع اکلوژن مورد بررسیهای آماری t.test قرار گرفته و نتایج ذیل بدست آمد.1- در ابعاد ساژیتال و عمودی فضای اوروفارنکس بین مال اکلوژنهای Class I,II با فانکشن صحیح تنفسی تفاوتی ملاحظه نگردید، که این نشانگر نبودن ارتباط بین موقعیت ساژیتالی مندیبل عقب رفته با فضای اوروفارنکس می باشد.2- ثابت ماندن عمق ساژیتال، افزایش ارتفاع راه هوایی اوروفانکس همراه با جابجایی ها یوئید به پایین و مختصری به جلو در طی دوران رشد، افزایش حد فوقانی و تحتانی اوروفارنکس در اکلوژن Class I.

دستگاه تنفسی فوقانی محل نادری برای عفونت باسیل توبرکلوز است(9/1% از کل موارد ابتلا به سل). درگیری نازوفارنکس و لوزه کامی به تعداد کمی گزارش شده است اما درگیری دیواره خلفی اوروفارنکس بسیار نادر می باشد. بیمار خانم 67 ساله ای بود که از بلع سخت و دردناک با سیر پیشرونده 2 ماه پیش از بستری شکایت داشت و به بیمارستان مراجعه کرده بود. بیمار همچنین سابقه 2 ماهه سرفه و خلط، بدون هموپتیزی همراه با تب و لرز و تعریق و کاهش وزن را داشت. در معاینه، اگزودای حلق و لنفادنوپاتی گردن و در رادیوگرافی قفسه سینه تصاویر رتیکولوندولر منتشر و لنفادنوپاتی اطراف ناف ریه وجودداشت. در اندوسکوپی حلق ضایعه ای زخمی در دیواره خلفی اوروفارنکس مشاهده و در بیوپسی کشت مایکوباکتریوم مثبت شد. بیمار پیش از آماده شدن کشت، با توجه به مثبت بودن اسمیر خلط، ضایعات اوروفارنکس و عکس قفسه سینه، با تشخیص سل ارزنی همراه با درگیری اوروفارنکس تحت درمان قرار گرفت و با حال عمومی خوب مرخص شد اما 1 ماه بعد به علت عدم مصرف داروها فوت کرد. مجاری هوایی فوقانی، اغلب نسبت به سل مقاوم هستند اما تماس مکرر با خلط آلوده می تواند بر این مقاومت غلبه نماید. سل حلقی جزء مواردی است که باید در تشخیص افتراقی ضایعات حلق بویژه در مناطق اندمیک قرار گیرد. از جمله تشخیصهای افتراقی مهم این ضایعات، بدخیمیها هستنــد، بنابرایـــن برای رسیدن به تشخیص قطعی لازم است تا از ضایعه فضاگیــر نمونــه بیوپســی برداشته شود. همچنین استفاده از روش درمان با مشاهده مستقیم (Directly Observed Terapy=DOT) برای درمان توصیه می شود.

زمینه و اهداف: در بسیاری از مقالات گوش، حلق و بینی رفلاکس اسید معده به مری بعنوان یک عامل زمینه ای قوی در اختلالات حنجره ای و خارج حنجره ای شناخته شده است. ولی هنوز مکانیسم دقیق ایجاد این عوارض بحث برانگیز است. مطالعه حاضر برای بررسی ارتباط رفلاکس اسید معده به مری و بیماری های گوش،حلق و بینی در کودکان طراحی شده است. مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع توصیفی- مقطعی بوده و جامعه آماری آن شامل کودکان مبتلا به رفلاکس اسید معده به مری در طی یک دوره یکساله میباشد. که تشخیص (GERD (Gastroesophageal reflux disease بر اساس علایم و یافته های رادیولوژیک و اندوسکوپیک وپرسشنامه مسجل شده است. چهل کودک (1-14 ساله)، قبل از شروع درمان از نظر علایم گوش، حلق و بینی توسط متخصص گوش، حلق و بینی معاینه شده و پس از ثبت یافته ها در پرسشنامه ای که برای این پژوهش تنظیم شده بود، درمان GERD و مشکلات گوش حلق بینی توسط همکار فوق تخصص گوارش کودکان و متخصص گوش، حلق و بینی صورت گرفت. یک و شش ماه بعد از درمان مجددا از نظر گوش، حلق و بینی و گوارش معاینه و نتایج با همدیگر مقایسه گردید. متغیرهای دموگرافیک و علایم بالینی ابتدا،یک ماه و شش ماه بعد از شروع درمان ثبت شد. یافته ها: در طی این بررسی 30 درصد از کودکان مورد آزمون زیر یک سال سن داشتند. در 85 درصد از کودکان سابقه خانوادگی رفلاکس منفی گزارش شد. سرفه، شایعترین موارد شکایت بالینی بود. یک ماه پس از درمان 10 درصد از علائم گوارشی و 35 درصد از علائم ENT بطور کامل بهبود داشتند. شش ماه پس از درمان 64.86 درصد از علائم گوارشی وENT بطور کامل بهبود یافتند. نتیجه گیری: این بررسی نشان داد که رفلاکس گاستروازوفاژال باید در تمام کودکانی که علائم گوش، حلق و بینی مقاوم به درمان دارند باید مدنظر قرار گرفته، تشخیص و درمان گردد.

هدف: تعیین شیوع اختلالات گوش و حلق و بینی در مبتلایان به انسداد مادرزادی مجرای اشکی (CNLDO) در مقایسه با گروه شاهد.روش پژوهش: مطالعه به صورت مورد شاهدی بر روی 80 کودک مبتلا به CNLDO و 80 کودک غیر مبتلا انجام شد. هردو گروه پس از انجام معاینه کامل چشمی، جهت انجام معاینات گوش و حلق و بینی و تمپانومتری به متخصص گوش و حلق و بینی ارجاع شدند. نتایج با آزمون های آماری مربع کای و دقیق فیشر برای فراوانی ها و آزمون t برای میانگین ها، تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: میانگین سنی در گروه CNLDO برابر 22.7±14.3 ماه 5-72) ماه( و در گروه شاهد برابر 23.4±13.7 ماه 9-72) ماه( بود .(P=0.76) CNLDO در 7 مورد 8.75) درصد( دوطرفه، در 23 مورد 28.75) درصد( در سمت چپ و در 50 مورد 62.5 درصد( در سمت راست بود. در مقایسه گروه مورد و شاهد از نظر معاینات بینی، دهان، حلق و گوش خارجی، تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت ولی افیوژن گوش میانی در 26.3 درصد افراد گروه مورد و 10 درصد افراد گروه شاهد یافت شد .(P=0.01) نسبت شانس ابتلا به OME در کودکان مبتلا به CNLDO برابر 3.2 )فاصله اطمینان 95 درصد: .(1.32-5.75 تمپانومتری در گروه مورد، 71.3 درصد نوع B، 5 درصد نوع C و 1.3 درصد غیر قابل ثبت بود ولی در گروه شاهد 88.8 درصد نوع A و 11.2 درصد نوع B بود .(P=0.01) نتیجه گیری: میزان بروز افیوژن بدون علامت گوش میانی در مبتلایان به انسداد مادرزادی مجرای اشکی نسبت به گروه شاهد بیشتر است و ممکن است مبتلایان به CNLDO برای تشخیص و درمان به موقع OME، نیاز به غربال گری از این نظر داشته باشند.